Waarom uitspreken, grenzen stellen en loslaten vaak de grootste vorm van zelfliefde zijn

Er was een tijd waarin ik dacht dat liefde betekende dat je er áltijd voor anderen zou moeten zijn. Dat je geeft. Dat je begrijpt. Dat je rekening houdt met de gevoelens van anderen. Dat je probeert de verbinding te bewaren. En eerlijk gezegd ben ik daar jarenlang ook héél goed in geweest.

Ik voelde vaak haarfijn aan wat anderen nodig hadden. Ik dacht mee, hielp, ondersteunde en gaf. Altijd vanuit oprechte liefde, maar ook vaak vanuit loyaliteit. Soms vanuit de hoop dat de ander hetzelfde voor mij zou doen.

Maar ergens onderweg kwam ik tot een confronterende ontdekking: ik was heel goed geworden in het zorgen voor anderen, maar niet altijd in het zorgen voor mezelf.

Wanneer oude patronen zich vermommen als liefde

Veel van de mensen die in mijn praktijk komen herkennen dit patroon. Ze zijn gevoelig, empathisch en lotaal. Ze staan áltijd klaar voor anderen.

Maar onder dat gedrag ligt vaak iets anders verborgen. Een diep verlangen om gezien te worden. Geaccepteerd te worden. Erbij te horen.

Wanneer je als kind hebt geleerd dat liefde voorwaardelijk voelt, dat je jezelf moet aanpassen of dat jouw behoeften niet altijd ruimte kregen, ontwikkel je vaak overlevingsstrategieën.

Je gaat pleasen. Je past je aan.
Je voelt je verantwoordelijk voor het welzijn van anderen. Je leert conflicten vermijden of gaat juist vechten om gehoord te worden.

Wat ooit een slimme strategie was om emotioneel veilig te blijven, kan later een patroon worden dat je energie kost. Niet omdat er iets mis is met jou. Wèl omdat jouw zenuwstelsel nog steeds reageert op situaties uit het verleden.

Je lichaam vertelt vaak eerder de waarheid dan je hoofd

Wat ik dagelijks zie in mijn praktijk is dat deze patronen niet alleen zichtbaar zijn in gedrag. Ze leven ook in het lichaam als vastzittende schouders, nekklachten, Kaakspanning, vermoeidheid, onrust, slecht slapen, spijsverteringsproblemen, vage klachten en een lichaam dat maar niet ontspant.

Veel mensen denken dat ze "gewoon" stress hebben, maar vaak zie ik een zenuwstelsel dat al jarenlang alert is. Een systeem dat voortdurend bezig is met aanpassen, dragen, zorgen, oplossen en voorkomen. Het lichaam houdt precies bij wat wij proberen weg te drukken.

Uitspreken is een vorm van heling

Eén van de meest transformerende dingen die ik zelf heb geleerd, is dat heling niet alleen gaat over begrijpen. Heling gaat ook over uitspreken. Durven zeggen wat je voelt. Ook wanneer dat spannend is.Ook wanneer je bang bent dat iemand het niet begrijpt. Ook wanneer je weet dat jouw waarheid ongemak gaat veroorzaken.

Want iedere keer dat je jouw waarheid uitspreekt, geef je jezelf een nieuwe ervaring. Je leert je zenuwstelsel dat je niet langer hoeft te kiezen tussen jezelf zijn en verbonden blijven.

Dat is diep helend.

Grenzen stellen betekent niet dat je harder wordt

Veel mensen vinden grenzen stellen moeilijk. Dat begrijp ik, want als jouw veiligheid vroeger afhankelijk was van aanpassen, voelt een grens stellen vaak alsof je iets verkeerd doet. Maar gezonde grenzen gaan niet over afstand creëren.Ze gaan over helderheid. Ze gaan over jezelf serieus nemen en prioriteren.

Over voelen: Wat klopt voor mij? Waar ligt mijn verantwoordelijkheid? Waar begint die van de ander? Een gezonde relatie vraagt niet dat jij jezelf verliest om verbonden te blijven.
Integendeel.

Gezonde verbinding ontstaat juist wanneer beide mensen aanwezig mogen zijn met hun eigen behoeften, gevoelens en grenzen.

Soms vraagt groei om loslaten

Dit is misschien wel mijn moeilijkste les geweest. Soms ontdek je dat bepaalde relaties niet langer in balans zijn. Dat jij jarenlang hebt gegeven. Getrokken. Geïnvesteerd. En dat de wederkerigheid eigenlijk ontbreekt.

Dat betekent niet automatisch dat iemand fout is.

Maar het kan wel betekenen dat een relatie niet meer voedend is. Dat besef kan behoorlijk pijnlijk zijn, want je neemt niet alleen afscheid van een persoon. Soms neem je ook afscheid van een verwachting, een toekomstbeeld. Of van hoop die je jarenlang hebt vastgehouden.

Toch zie ik keer op keer dat juist daar ruimte ontstaat voor iets nieuws. Want iedere keer dat je loslaat wat niet langer past, ontstaat er ruimte voor wat wél bij je hoort.

Nieuwe verbindingen.
Nieuwe mogelijkheden.
Meer rust.
Meer jezelf.

Mijn visie op transformatiewerk

In mijn praktijk draait het niet om symptoombestrijding. Ik ben niet geïnteresseerd in het tijdelijk dempen van signalen. Ik wil begrijpen waarom het lichaam deze signalen geeft.

Daarom kijk ik naar het totaalplaatje.

Naar het zenuwstelsel.
Naar opgeslagen spanning in het lichaam.
Naar innerlijk kindstukken.
Naar systemische belasting.
Naar overtuigingen die ooit zijn ontstaan om jou te beschermen.

Met behulp van transformational cupping, massage, reiki, coaching en systemisch werk kijken we samen naar wat jouw lichaam probeert te vertellen.

Niet vanuit een protocol en zeker niet vanuit alleen boekenwijsheid. Maar vanuit ervaring en voelen. Vanuit werkelijk aanwezig zijn bij wat zich aandient.

Want uiteindelijk geloof ik dat echte heling ontstaat wanneer hoofd, hart, lichaam en ziel weer met elkaar samenwerken.

Wanneer je niet langer hoeft te overleven. Maar weer echt kunt gaan leven.

Voel je welkom

Herken je jezelf in dit verhaal?

Loop je vast in patronen van pleasen, aanpassen, oververantwoordelijkheid of moeite met grenzen stellen?

Merk je dat je lichaam signalen geeft die je niet langer kunt negeren?

Dan nodig ik je van harte uit om contact op te nemen. Samen kijken we naar de laag onder de klacht. Niet om je te repareren, wel om je te helpen herinneren wie je bent onder alle patronen die ooit nodig waren om te overleven.

Want daar begint échte transformatie.

liefs,

Daniëlle